بنگاريم . برسم مثل زور و هوم از موارد مختصه آئين ايرانيان باستان بوده و آن شاخه‌هاى قطع شده از درخت مو مىباشد . ايضا برسم را از درخت انار مىچيدند و پس از شستن با چاقوئى كه نام آن برسمچين ناميده مىشد ، بريده در برسمدان مىگذاردند . منظور از برسم شكرگزارى به درگاه خداوند است و بيشتر اين شكرگزارى براى نباتات و گياهان كه جهت تغذيه انسان و حيوان است بوده . سه فقره از ونديداد ( باب نوزدهم فقرات هفدهم و هيجدهم و نوزدهم ) درباره تعظيم به گياه قشنگ و مقدس برسم سخن رفته است . ( شكل 119 ) برسم و برسمدان و برسمچين ( از كتاب مزديسنا و ادب پارسى مرحوم دكتر محمد معين اصل آن از اوستاى اشپيگل ج 2 ) 18 - طبيب و طبابت در ايران باستان - در اوستا كلمه پزشك بئشز ( Baechaza ) آمده كه به معناى چاره‌بخش و درمان‌كننده مىباشد . مشتقات حاصله